รูระบาย

I live here in พังงา for one week. There're a lot of problem here. It make me not sure to go to India or anyplace. I hope you all my friends have a good life. Now I'm learning a lot from problemsssss .พูดความจริงด้วยความรัก สำคัญมากที่นี่ แต่ที่นี่ไม่มีใครใช้เลย เศร้ามากที่ในการทำงาน คนทำงาน fake ใส่กัน
ตอนนี้ เศร้าเซ็งมากที่ต้องมารู้ปัญหาที่ไม่อยากรู้ พ่อเคยพูดให้ฟังว่า รู้ชี้ รู้ไม่ชี้ ไม่รู้ชี้ ไม่รู้ไม่ชี้ เลยต้องมาถามตัวเองว่าเราเป็นคนแบบไหน และจะเป็นแบบไหน บางทีพอเจอปัญหาเยอะๆก็คิดว่า ไม่รู้ไม่ก็ดีเหมือนกัน การพัฒนามันทำให้ดีขึ้นจริงเหรอ ยิ่งเราพัฒนาเราก็ยิ่งสร้างปัญหา ปัญหามันเริ่มจากภายในคน แต่เราก็แก้กันภายนอกแล้วหลอกตัวเองว่าไม่เป็นอะไร เป็นแผลที่มีหนองใน แต่ไม่ยอมบ่งหนองออกกลัวเจ็บ แผลก็เน่าไปเรื่อยๆ
เซ็งมากมาก เครียดสุดๆ ต้องถามตัวเองอีกครั้งว่าฟจะเอาแน่เหรอกับการพัฒนา สู้ไหวไหมไม่รู้ พี่พี่ที่นี่บอกว่า ถ้าผ่านที่นี้ได้ที่อื่นก็สบาย ที่นี้ต้องทำไม่รู้ไม่ชี้
ไม่พูดไม่มีปากเสียง เลียเท่านั้นถึงจะอยู่รอดสบาย ทำไม่ได้ด้วยซิ ทำโครงการ Judge not ใช้ได้จริงๆด้วย ทำงานนี้ต้องไม่อคติถึงจะทำได้ พูดกับเพื่อนกันตลอดเวลามีอารมณ์โกรธใครก็ต้องท่องไว้ว่า จัดนอท จัดนอท ก็เป็นที่รู้กัน แลฟะที่นี้ต้องหูหนักมาก ได้ยินข้อมูลจากหลายทาง เพราะที่นี้หาความจริงยากกว่างมเข็มในมหาสมุทรอีก ไม่รู้ว่าใครพูดจริงพูดโกหก ลืมเอาพระคัมภีร์มาด้วย แย่มากไม่มีพระคัมภีร์เหมือนไม่มีคู่มือนำทาง ทำอะไรก็ต้องใช้ความคิดตัวเอง แล้วเมื่อไหร่ที่เอาความรู้สึกนำ ก็แย่เลย "จงซื้อความจริงและอย่าขายไปเสีย จงซื้อปัญยา วินัยและความรอบรู้ จงเอาใจของเจ้ารับคำสั่งสอน และเอาหูของเจ้ารับถ้อยคำแห่งความรู้" ต้องอ่านข้อนี้ทุกวันเลย เสริมกำลังไม่งั้นอยู่ไม่ได้